Kaloryferowa loża

Kaloryferowa loża
(czyli co wiemy o miłości)

W moim pokoju, pod kaloryferem

Tkwi dostojną loża – zwierzątek szereg.

Są większe od tych co w moim łóżku

Dopóki nie zawołam – siedzą po cichutku.

Tak gdzieś do 16⁰⁰, kiedy jestem w żłobku

Nic – co się dzieje w pokoju – nie umknie ich oku.

Patrzy pilnie : biało – różowa krowa,

Której zielona kokarda pod szyję się chowa.

Patrzy miś brązowy - jak piernik plaskaty,

Ma sowie oczy i fartuszek w kolorowe pasy.

Patrzy miś drugi – brat tego z łóżeczka

Szyk i elegancja – pod szyją kraciasta wstążeczka.

Patrzy pies – jak go opisać? – tu jestem w rozterce

Bo cały jest jak „wielkie” kochające serce.

Jest milutki, mięciutki (nazywa się Brzuszek)

Do tego para niebieskich, fruwających uszek.

Gdy wracam – i misie, krowa powiadają

Co – gdy byłam w żłobku – w pokoju się działo.

Najobszerniej opowiada wytworny miś duży

A Brzuszek tylko patrzy i nic mi nie mówi.

Jego wesołe oczy we mnie są wpatrzone

Gdy go dotykam – zapala się na piersi serduszko czerwone.

Wystarczy, że z uśmiechem wyciągnę doń ręce

Widzę i czuje jak płonie miłością psie serce.

Myślę, że w miłości mogą mieć znaczenie

Tylko szczęśliwe oczy i ciepłe milczenie.

Może na tą wątpliwości, odpowiedź ktoś zna!

Albo może najlepiej spytać o to psa!

•

Babcia. Styczeń – Luty 2011

Przytulanki

Przytulanki
(rzecz o wybujałym ego i jego nie zawsze złych efektach)

Ta grupa przytulanek co jest w łóżku Niny

To oprócz mnie – mówiąc szczerze - to są istne kpiny.

Bo JA to jestem misiaczek prawdziwy,

Nie jak te inne przytulanki – dziwy!

JA wszystko mam na wskroś misiowe

I futerko nie bure – lecz piękne, brązowe.

To JA w tym łóżeczku tak naprawdę rządzę

I dbam bardzo o ten łóżeczkowy porządek.

Z tym utrzymaniem porządku mam ciągle kłopoty

Bo jak tylko Ninka zaśnie – to w środku nocy,

Pchają się do niej wszyscy bez opamiętania

Żeby im nie umknęła pora przytulania.

Najbardziej się rozpycha ta dziwaczna kaczka

Zawsze znajdzie drogę gdzie jest Ninki łapka.

Mówi, że ma do spełnienia jaką ważna misję

I, że jej w tym nie przeszkodzą żadne bure misie!

Nazwała MNIE „ burym” – a to jest wrednota!

Choć sama tak wygląda – że mija ochota

Oglądanie wszystkiego co ma związek z drobiem

I nic już więcej, o jej urodzie nie powiem!

Z niby - kotem tez mam kłopotu nie mało

Bo uparcie się toczy (bo nóg mu nie stało) by być blisko Małej

I wygłasza poglądy, stojąc przy nich twardo

Ze tylko jego tak naprawdę kocha Ninka bardzo.

AKURAT!

Z kociej urody to ma tylko ogon długi

Ale wcale nie koci, bo jak patyk chudy!

I jak można – powiedzenie o takim wyglądzie

Twierdzi, że Ninka kocha go najbardziej!

Może by tak podpowiedzieć rodzicielom Niny

By prawdziwego kota dziewczynce kupili

Niechby dziecko rosnąc dokładnie wiedziało

Jak naprawdę prawdziwe koty wyglądają.

Jest w przytulańkowej grupie słoń –

Dostojnie wygląda!

Ale wygląd jak wygląd – ale jego Trąba!!!

Po prawdzie jest to organ zupełnie niezwykły

A mówiąc szczerze - to prawie instrument muzyczny.

Ma na tej Trabie, rożnego rodzaju znaczki

Są to stopnie gamy wg Babci

Nie wiem co to też znawczą stopnie gamy

Ale jak jest instrument i chętni - to może zagramy???

Stworzymy sobie muzykująca gromadkę malutką

Co będzie muzykowała pod MOJĄ batutą

Ninka będzie, te na Trąbie znaczki naciskała

Kaczka swym niby dziobem - rytm wystukiwała.

Kot niestety instrumentalnie wesprzeć nas nie może

I myślę, że może wokale wspomoże?

Słoń zaś za swe trąbowe znaczki i muzykowanie

Ma MOJĄ zgodę na nieograniczone nocne przytulanie.

Powiem więcej:

Do Malutkiej przytulać się może, nie tylko w nocy – lecz każdej porze

•

Babcia. Styczeń 2011

Ząbek

Ząbek

(o tym , że nie wszystko co nowe, wszystkich raduje)

Wczoraj (30 XII) Tato pokazał Babci mój pierwszy ząbek

Właściwie to jeszcze nie ząb lecz jego zaczątek

Coś co mi tkwi w buzi i wszystkich raduje

A ja ani rusz tych zachwytów wcale nie pojmuje.

Tam ledwo widoczny początek mego uzębienia

Wywołał u Babci stan wręcz zachwycony

Jakby jej ze 40 lat nagle ubyło,

Albo jakieś niezwykłe szczęście nawiedziło.

Coś z tym zęba początkiem ważnego być musi

Że oglądanie go ciągle kogoś kusi

Ale jak tyko choć troszkę będę duża

Nie pozwolę każdemu zaglądać mi w buzię

Babcia. Grudzień 2010

Kaczka zła

Kaczka zła
(o dowartościowaniu i względności piękna)

Kwa, kwa, kwa …

Jestem kaczka bardzo zła.

Jestem zła – niech każdy słucha,

Jestem zła bo nie mam brzucha.

I dlatego kwa, kwa, kwa jestem kaczka bardzo zła.

Mam co prawda oczy duże

Ale wcale nie mam nóżek.

Zrozumiałym jest wiec fakt

Że zła jestem – kwa, kwa, kwa.

Dziób mój także nie jest kaczy.

Raczej wróbli albo szpaczy

No powiedzcie czy ktoś zna

Takie dziwo? – kwa, kwa, kwa

Co kwaczego mi zostało?

Prawie nic lub bardzo mało,

Tylko kolor – bo żółciutki

Lecz znów ogon jest za krótki.

I wśród kaczek też tak bywa

Nie każda jest urodziwa

Tylko czemu właśnie ja

Jestem brzydka? – kwa, kwa, kwa

Aż raz kiedy Ninka mała

Do snu już się układała

Babcia cicho wyszeptała:

„Dziś z kaczuszka będziesz spała

Trzymaj mocno mała łapką

Tą ŁADNIUTKA żółtą kaczkę

To nie tylko jest zabawka

Ta mięciutka, miła kaczka”

Odtąd dbałam by Ninka mała

Często rączką mnie trzymała

Tak więc ćwiczy swoje łapki

To zadanie moje – dziwnej kaczki

A brak nóżek i brzucha też

Niech tam wzbudza drwiący śmiech

Bo i Ninka razem z Babcią

Wiedzą żem jest PIĘKNĄ KACZKĄ!

•

Babcia. Lipiec 2010

Koty 2 – i trochę więcej

Koty 2 – i trochę więcej

(piosenka)

Były sobie koty dwa

Szaro - bure obydwa

I tak sobie mówiły

Że będą Ninkę bawiły

Ref.  

Tak, tak, tak miau, miau, miau

Tylko Ninkę bawiły

Doszedł do nich trzeci kotek

Przyniósł z sobą włóczek motek

A że był bardzo, bardzo mały

To się Koty z niego śmiały

Ref.

Tak, tak, tak, miau, miau, miau

Koty się z niego śmiały

A potem przyszedł kotek czwarty

Bardzo chudy i „nienażarty”

I choć był dla kotów bardzo miły

One także z niego drwiły

Ref.

Tak, tak, tak, miau, miau, miau

Koty z niego drwiły

I przyszedł także kotek piąty

Który zwiedził wszystkie kąty

Powitał koty z ukłonem MIAU!

A pod łapką myszkę miał

Ref.

Tak, tak, tak, miau, miau, miau

A pod łapką myszkę miał

W końcu przydreptał kotek szósty

Cały rudy i bardzo tłusty

Chciał piątemu zabrać mysz

A ten z pazurami i a kysz a kysz!

Ref.

Tak, tak, tak, miau, miau, miau

Ten z pazurkami a kysz a kysz

Więc go koty pogoniły

Uciekał ile miał siły

I ruszyły za nim w pogoń

By mu urwać rudy ogon

Ref.

Tak, tak, tak, miau, miau, miau

By mu urwać ogon

Takie to są nasze koty

I złośliwe i miłe i kochają psoty

Nawet w nocy rozrabiają

Ale dzieci je kochają

Ref.

Tak, tak, tak, miau, miau, miau

Dzieci je kochają

•

Babcia. Czerwiec 2010

Moje ZOO

Moje ZOO
(czyli przemijanie rzeczy kochanych)

Miałam swoje malutkie ZOO,

Nad drewnianym łóżeczkiem wirowało wkoło

Na plastikowej, białej karuzeli

Kołysały się wdzięcznie zwierzątka cztery.

Była żyrafka – zielona jak wiosenna trawka

I maleńki słoń – błękitny jak jeziora toń

I hipopotam – chyba niezdrowy bo cały fioletowy,

I był tygrys morowy – cały pomarańczowy

Ale już nie mam swoich zwierzątek.

Bo z łóżeczkiem drewnianym zrobiono „porządek”

Mam teraz łóżeczko zupełnie nowe,

Jest biało - zielone i cale siatkowane.

W nim nie można przykręcić tamtej karuzeli

Więc już się nie kołyszą te zwierzątka cztery.

Tylko czasem gdy usnę w swoim nowym łóżku

Przychodzą do mnie we śnie wszystkie po cichutku...

I kołyszą się pięknie!

Żyrafka – zielona jak wiosenna trawka.

I Słoń – błękitny jak jeziora toń,

I Hipcio niezdrowy bo cały fioletowy

I Tygrysek morowy, cały pomarańczowy

Mam teraz zwierzątek różnych bardzo wiele.

Żadne z nich nie nadaje się na karuzele.

Są zabawne i mają kolory weselsze….

Ale tamte były KOCHANE, BO MOJE

NAJPIERWSZE

•

Babcia. Czerwiec 2010

Szpaczek Nieboraczek

Szpaczek Nieboraczek
(czyli inne słowa mówiące o miłości )

Jestem szpaczek nieboraczek

Tak nazwała Babcia mnie

Może to śmiesznie, może dziwne!

Ale dla mnie - wcale NIE!

Bo przecież szpak, to piękny ptak

Pierwszy wiosnę wita,

kiedy zima odchodzi już a pierwiosnek zakwita.

Mogłam być dla Babci kochaną dziewczynka.

Albo malutka słodziutką kruszynką.

Ale ja tam wolę tego ptaka –

Szpaka Nieboraka.

Bo przecież szpak,

To sprytny ptak.

Wie gdzie są ogrody,

Kiedy wiśnie dojrzeją już

Znajduje do niech drogę.

Dużo więc wiem o tym ptaku.

Ale nie zupełnie o tym Nieboraku.

Nie wie Mama, nie wie Tata

Czemu wymyśliła Babcia tego Nieboraka.

Bo przecież to ani ptak.

Ani też nie strach na wróble.

Może to jakiś stwór – Dziwaczek,

 Ma takie imię „ Nieboraczek”?

Co by to imię w końcu nie znaczyło,

Brzmi cieplutko, serdecznie i ogromnie miło.

I tak pewnie Babcia ten wiersz ułożyła,

Że miłość do mnie Nieboraczkiem wyraziła

***

Babcia. Maj 2010